Het zo mysterieuze en bekoorlijke Santorini is de
parel van de Cycladen en is tevens één van de meest typische eilanden omwille
van zijn schattige witte huisjes, zijn onregelmatige landschap, zijn zwarte
rotsen van vulkanische oorsprong en zijn steile kliffen die verdwijnen in het
diepe blauw van de Egeïsche Zee.
Op ons gemak
gegeten en een mailtje gestuurd naar het werk (dit is deze keer toch gekomen!). Ah
ja, voor de rekenliefhebbers => de lift doet er 30 sec. over om 7 verdiepingen
te zakken. In Santorini gaan we niet van boord omdat je met de kabellift of met
ezeltjes naar boven moet. Terwijl we aan het zwembad zaten, hebben we wat
genoten van de
mooie omgeving. Terwijl het schip aangemeerd ligt, draait het wel af en toe van
richting (zonder dat je dit voelt).
Mykonos is zonder twijfel het meest mondaine
eiland van Griekenland. De hoge bergen die we op de meeste Cycladen zien, maken
hier plaats voor lage rotsachtige heuvels die samen met de betoverende stranden
kenmerkend zijn voor het landschap van Mykonos. Het nachtleven is bijzonder
spectaculair.
Mykonos is ongetwijfeld het meest typische van
alle Griekse eilanden, met zijn kleine haven, windmolens en openluchtcafés.
Om 13u vertrokken
we richting Mykonos. Na de middag maakten we onze wandeling op dek 6, waar we aan de praat
raakten met een Canadese. Om 16u ons dagelijks uurtje yoga. Toen we in de
zaal zaten te wachten kwam Geert ons zeggen dat het er naar uitzag dat het
gebruik van tenders zou lukken
(ik blij
natuurlijk). Na het aanmeren (om 18u) in Mykonos volgden we, met enige
twijfel, hoe het gebruik van de tenders uitgeprobeerd werd.
Maar het ging vrij vlot. Af en toe kwam
er een man een handje toesteken. Mykonos is een gezellig, aangenaam, tamelijk
rolstoelvriendelijk stadje. Er zijn zeer smalle, omhoog gaande steegjes (op sommige
plaatsen kon ik er juist met mijn rolstoel tussen). Soms was het wat zoeken,
om
hoe terug aan de kade te geraken. Voor onze veiligheid en die van de
helpers, zijn we dan ook voor het donker terug aan boord gegaan.
